تجهیزات اعلام حریق بیمارستان

سیستم و تجهیزات اعلام حریق بیمارستان

یکی از راه‎های افزایش ایمنی و حفاظت از اموال هر بیمارستان و یا مرکز مراقبت‌های بهداشتی، نصب یک سیستم اعلام‌ حریق کامل و در دسترس است: از پانل‌های هشدار دهنده گرفته تا نقشه‌های تخلیه و کپسول‌های آتش‌نشانی و سیستم‌های اسپرینکلر.

استراتژی‌هایی برای توسعه و مسئولیت‌پذیری بیمارستان‌ها برای اطمینان از ایمنی تمامی بیماران، کارمندان، ویزیتورها و تجهیزات پزشکی ارائه شده‌ است که از جمله این استراتژی‌ها راه‌اندازی سیستم اعلام‌حریق بیمارستان می‌باشد. مراقبت‌های سلامتی با کیفیت بالا در بیمارستان‌ها با تجهیز شدن به سیستم اعلام‌حریق امکان پذیر است. بیمارستان‌ها به تجهیزات سیستم‌اعلام‌حریق و آشکارسازهای مخصوص در مرحله‌ای بالاتر از سایر ساختمان‌ها نیاز دارند. در اینجا فاکتورهای زیادی در هنگام نصب سیستم ‌اعلام‌ حریق در بیمارستان در نظر گرفته می‌شود. تجهزات سیستم‌ اعلام‌حریق ‌بیمارستان به پروسه‌های اورژانسی، مراقبت بیماران و محیط‌های خاص و بزرگ برای تجهیزات حیاتی مراقبت ارتباط دارد. بیمارستان به یک سیستم‌اعلام‌حریق موثر و قابل اعتماد نیاز دارد و همچنین هشدارهای شنیداری سیستم اعلام‌حریق باید در محل‌های مناسب به طور دقیقی به صدا متمرکز شوند. منطقه‌بندی سیستم ‌اعلام‌ حریق بسیار حیاتی می‌باشد. بهترین طراحی برای این تجهیزات این است که مناطق اعلام‌آتش با محفظه‌های دود تطبیق داشته‌باشند. برخی از سیستم‌های اعلام‌حریق در بیمارستان دارای برنامه‌ای هستند که تنها برای تخلیه قسمت‌هایی که به آتش کشیده شده مورد استفاده قرارمی‌گیرند. این سیستم‌اعلام‌حریق به این دلیل در بیمارستان حائز اهمیت است که با حرکت بیماران که به قسمت‌های اورژانسی، از انتقال آنها به بخش‌های غیرضروری جلوگیری به عمل می‌آید. در محیط هایی که ممکن است بیماران با توانایی حرکت کم مواجه باشند، نیاز به یک سیستم اعلام‌حریق قابل اطمینان بسیار حائز اهمیت است. زنگ هشدار آتش در سیستم اعلام‌حریق باید قادر به ارائه هر دو سیگنال هشدار شنیداری و دیداری باشد و قابلیت تشخیص منطقه‌های تحت تاثیر آتش را دارا باشد تا تنها کسانی که در معرض خطر قرار دارند، به طور کنترل شده تخلیه شوند.

 برخی از سیستم‌های اعلام‌حریق شامل تعدادی تجهیزات حساس هستند که هشدارهای ناخواسته از اتفاقات را کاهش می‌دهد. همچنین رابطه بین آشکارسازها و خروجی‌هایی مانند زنگ‌ها و آژیرها بسیار حیاتی می‌باشد زیرا باید از تخلیه موثر و امنیت اطمینان حاصل شود.

با توجه به بهترین نوع سیستم اعلام‌ حریق برای یک بیمارستان، بیشترین الزامات؛ یک سیستم است که می‌تواند به طور موثر نظارت و نگهداری شود، از فعال شدن هشدار غلط جلوگیری کند، آتش را به موقع تشخیص داده و هشدار دهد و از یک روشی استفاده کند که تنها از مناطقی که در معرض خطر هستند اشخاص را به صورت کنترل شده تخلیه کند. سیستم های اعلام‌حریق موثر و ماموران آتش‌نشانی آموزش دیده از موارد ضروری برای حفظ امنیت افراد، ساختمان ها و تجهیزات هستند.

یکی از موارد مهم در بیمارستان‌ها انتخاب سیستم اعلام‌حریق آدرس‌پذیر یا متعارف است که بسته به تعداد دتکتورهای نصب شده تعیین می‌شود. تعداد ۵۰ دتکتور می‌تواند برای سیستم اعلام‌حریق متعارف شامل شود اما وجود بیش از ۵۰ دتکتور در سیستم نیازمند داشتن سیستم اعلام‌حریق آدرس‌پذیر است. انواع یکسانی از سیستم‌ها و برندها می‌توانند در بیمارستان‌ها استفاده شوند به جز ساختمان‌هایی که ایزوله هستند و به بیش از ۵۰ تجهیز اعلام‌حریق نیاز ندارند. اما ساختمان‌های ایزوله‌که به بیش از این مقدار به تجهیزات اعلام‌حریق نیاز دارند به صورت جدا از بیمارستان هستند.

دتکتورهای دودی و تلفن‌های اعلام‌حریق می‌توانند در قسمت‌های مختلف بیمارستان به جز قسمت حمام و دست‌شویی و کمدهایی با ارتفاع کمتر از ۱ مترمربع نصب شوند.

با توجه به ارزیابی خطر آتش‌سوزی، آشکارسازهای سیستم اعلام‌حریق باید از مناطق دیگر حذف شوند. با این حال، مناطق زیر باید محافظت شوند:

  • تمام نقاط دسترسی بیمار
  • اتاق‌ها و مناطقی که خطر آتش سوزی در آنها بالاست.
  • اتاق‎ها یا ادارات زیر اتاق‌های بیماران که از طریق آن آتش می تواند به صورت عمودی گسترش یابد و به اتاق بیماران راه پیدا کند
  • پله‌ها، لابی‌ها و راهروهایی که به طور مکرر استفاده نمی‌شوند اما به عنوان وسیله ای برای فرار قابل استفاده هستند
  • هتل‌های بیماران
  • شرکت تجاری.
  • اتاق‌های سرویس مکانیکی و الکتریکی (به غیر از اتاق‌های مخزن آب)
  • توالت هایی که برای استفاده عمومی در نظر گرفته‌می‌شوند.

سطح فشار صدا برای هشدارها باید بین ۴۵ تا ۵۵ دسی‌بل یا ۵ دسی‌بل بالاتر از سطح مادی باشد. برای قسمت‌هایی که بیمار در آن حضور دارد، نقاط تماس دستی باید نزدیک به هر ایستگاه پرستاری، در هر خروجی یا راه‌پله باشد اما نباید در انتهای راه‌پله‌ها و در دو سمت ورودی اصلی بین مناطق آشکارساز در نزدیکی به درب‌ها باشد. قرارگیری نقاط تماس دستی در یک بیمارستان روانی به دلیل احتمال بالای بیماران در تداخل با آنها، متفاوت خواهد بود. دسترسی نقاط تماس دستی برای بیماران مورد نیاز نمی‌باشد با این حال دسترسی به این نقاط تماس برای کارکنان باید سریع و ساده باشد.

مشاوره رایگان