سیستم اعلام حریق و تجهیزات اعلام حریق

  • سیستم اعلام حریق چیست و چگونه کار می کند؟

سیستم های اعلام حریق از توابع اتوماتیک برای تشخیص وقوع یک رویداد که ممکن است منجر به آتش سوزی شود، استفاده میکنند. آنها یک علامت از یکی از علائم حریق مانند (دود، گرما، مونوکسید کربن و شعله) دریافت می کنند و به طور خودکار آن را به پانل اعلام حریق انتقال می دهند.

در سیستم های اعلام حریق بی سیم، سیگنال از آشکارسازها با فرکانس رادیویی  به کنترل پنل منتقل می شود. آشکارسازهای حرارت معمولا دارای ترمیستورهایی هستند که برای حس گرما کاربرد دارند. آشکارسازهای مونوکسید کربن از مواد شیمیایی مجتمع و الکتروشیمیایی استفاده می کنند تا گاز را ردیابی کنند. آشکارسازهای دود از فوتوالکتریک یا یونیزاسیون برای تشخیص دود یا ذرات احتراق استفاده می کنند. آشکارسازهای ترکیبی از تعدادی مکانیزم تشخیص استفاده می کنند.

پانل اعلام حریق، فلاشرها یا آژیرها را فعال می کند، اسپرینکل ها را روشن می کند (یا می توانند همراه با آشکارساز فعال شوند)، یا با مسئولان یا ساکنین تماس می گیرد. اگر سیستم اعلام حریق آدرس پذیر باشد، محل وقوع آتش در پانل کنترل مشخص خواهد شد. ساکنان در طبقات جداگانه و یا در ساختمان های متصل به هم می توانند از طریق تجهیزات شنیداری و دیداری مطلع شوند: بوسیله بوق ها، زنگ ها، فلاشر ها و توصیه های  پیام های بلندگو که برای هر بخش فعال می شود.

  • سیستم اعلام حریق در کجا کاربرد دارد؟

از سیستم های اعلام حریق در ساختمان ها و مکان های صنعتی و مسکونی به طور گسترده استفاده می شود. این سیستم خسارات ناشی از آتش سوزی را به حداقل می رساند و همچنین در مواقع بروز آتش برای خبر دادن به ساکنان ساختمان از این سیستم استفاده می شود تا جایی که امکان دارد از تلفات جانی و مالی جلوگیری شود.

  • سیستم های اعلام حریق چند نوع هستند؟

به صورت کلی سیستم های اعلام حریق در دو نوع متعارف (Conventional)و آدرس پذیر (Addressable)  ساخته می شوند.

  • چه ساختمان هایی به سیستم اعلام حریق نیاز دارند؟

ساختمان کمتر از ۵ طبقه از کف زمین و کمتر از ۱۱ واحد: سیستم اعلام حریق اختیاری می باشد.

ساختمان کمتر از ۵ طبقه از کف زمین و ۱۱ واحد و به بالا: استفاده از یک نوع سیستم اعلام حریق اجباری است.

ساختمان ۵ طبقه به بالا تا ۱۰ طبقه از کف زمین و تا ۲۰ واحد: استفاده از یک نوع سیستم اعلام حریق اجباری است.

ساختمان ۲۰ واحد به بالا: سیستم آدرس پذیر اجباری می باشد.

ساختمان بیش از ۱۰ سقف و یا بیش از ۵۰۰۰ متری مربع: سیستم آدرس پذیر اجباری می باشد.

  • تفاوت سیستم اعلام حریق متعارف و آدرس پذیر در چیست؟

تفاوت سیستم اعلام حریق متعارف و آدرس پذیر در این است که در سیستم آدرس پذیر تمام وسایل دارای آدرس مخصوص به خود هستند. وسیله تشخیص دهنده ای که در هنگام وقوع آتش فعال می شود،اطلاعات خود را به سیستم مرکزی می فرستند که باعث تشخیص دقیق از محل آتش سوزی می شود. اما در سیستم متعارف تشخیص آتش به صورت دقیق امکان ندارد و فقط می توان با قابلیت بخش بندی (zone) محل آتش را تشخیص داد.

به طور مثال برای یک ساختمان ۲ طبقه، طبقه اول را zone یک و طبقه دوم را zone دوم قرار می دهند. اگر در طبقه اول آتش رخ دهد چراغ zone یک روشن می شود اما در اینکه کجای طبقه اول دقیقا آتش گرفته اطلاعاتی در اختیار نمی گذارد.

  • کدامیک از سیستم های اعلام حریق ارزانتر است؟ متعارف یا آدرس پذیر؟

سیستم های متعارف از قیمت کمتری برخوردارند، در صورتی که هنگام نصب نیازمند هزینه و زمان بالایی هستند که این به دلیل سیم کشی ستاره ای سیستم متعارف می باشد و هر وسیله اعلام حریق باید به صورت جداگانه به دستگاه کنترل پنل متصل شود. اما در سیستم آدرس پذیر تمامی تجهیزات به صورت حلقه سیم کشی می شوند و به متراژ کمتری از سیم نیاز هست. همچنین چون در سیستم آدرس پذیر جریان هوا مکررا سنجیده می شود، احتمال خطا کمتر خواهد بود که به شدت در هزینه های مالی صرفه جویی می شود.

  • سیستم اعلام حریق از چه قسمت هایی تشکیل شده است؟

  1. کنترل پنل
  2. دتکتور (آشکار ساز)
  3. شستی
  4. آژیر
  5. ریموت
  6. باطری
  7. کابل مقاوم حریق
  8. لوله pvc
  • کنترل پنل اعلام حریق چیست و چه کاربردی دارد؟

یک دستگاه الکترونیکی می باشد که سیم کشی تمامی تجهیزات به این دستگاه متصل است وسیگنال ناشی از آتش سوزی از آشکار سازها به دستگاه ارسال می شود و وظیفه پردازش اطلاعات و کنترل سیستم را بر عهده دارد. تابلو کنترل در تعداد زون های ۶۴،۳۲،۲۴،۱۶،۸،۴،۲ در سیستم متعارف موجود می باشد.

مشاوره رایگان